Vogelvrij

Surfen op zee, Vlieland juni 2017

Wanneer ben je "echt" weer terug? Inmiddels zijn we al weer 1,5 jaar terug in ons soms wat koude kikkerlandje... 1,5 jaar! Ik kan het me bijna niet voorstellen, maar het is toch echt waar. Als ik kijk wat we in de 2 jaar van onze reis hebben meegemaakt? Zoveel continenten, plaatsen, mensen en zeeën. Zeeën van tijd...

Alhoewel? Zeeën van tijd? In ieder geval tijd om zelf in te delen. Er moest natuurlijk ook gewoon een hoop gebeuren tijdens zo'n zeilreis. Reparaties uitvoeren, nieuwe dingen klussen, handwasjes draaien, diesel halen, boodschappen doen voor een paar weken, weerkaarten ophalen, getijdes in de gaten houden, met basisproducten lekkere dingen koken, zeilen wisselen, goede ankerplekken uitzoeken, nieuwe onderdelen regelen, kokosnoten kraken, de eigen maaltijd vissen en fileren, brood bakken, wachten lopen, langhoudbaarheidsrecepten scoren, groente, fruit en eieren draaien, kakkerlakken voorkomen of uitroeien, op muggen jagen, afwassen en koken met één hand.

Maar ook in een hangmat een boekje lezen, over het water heen turen met een muziekje op, zwemmen, surfen en snorkelen met manta's en de meeste bijzondere vissen. Bbq'n bij ondergaande zon met nieuwe vrienden en bekende gezichten. Praten, mijmeren en discussiëren over alles en over niets. Nadenken over het leven, het verleden en de toekomst, terwijl je om je heen niets anders ziet dan de oceaan, de maan en de sterren. Ik hoor nog de boot door het water heen glijden, met vol zeil, eindeloze kleine wolkjes, een ondergaande zon en springende dolfijnen voor de boot. Soms lijkt het wel een droom.

De tijd in de realiteit van nu die vliegt. Voorbij voor ik het weet. En we maken weer hele andere dingen mee. Een nieuwe stad, een nieuw huis, een heerlijke omgeving bij het water, allebei een nieuwe baan en een nieuw leven samen als getrouwd stel. Het is een ontdekkingsreis in een vertrouwd land, met onze familie en oude en nieuwe vrienden weer dichtbij.

Maar ik of ik hier nu "echt" helemaal terug ben? Ik las een mooie quote waarin stond dat je overal waar je heen gaat stukjes van je hart achterlaat. Zo voelt het precies. Alsof een stukje van mijn hart is achtergebleven in de oceaan, bij onze boot, op Huahine en bij onze vrienden die we ontmoetten tijden de reis. En hoewel mijn hart nu hier thuis is in Nederland, zullen die stukjes daar altijd blijven.

Het is fijn om weer thuis te zijn, maar ik mis die vrijheid en die zeeën van tijd wel eens. Het mooie is.... uiteindelijk ben je zo vrij als je jezelf voelt en ook dat is hier in Nederland te creëren. Bij voorkeur surfend op het water, iets minder blauw, maar de zonsondergangen zijn niet minder mooi. En die boot.... die komt er "echt" wel weer!

Horst, Nederland mei 2017

Expeditie op zee -zomer 2012-

Na een jaar lang bijna ieder weekend op het water, waren we klaar voor een groter gezamenlijk zeilavontuur. De expeditie: in drie weken vakantie op en neer naar Noorwegen. Een onbestendige noordoostenwind liet ons echter wachten op de wadden. Zou het ons nog lukken?

We laveerden de boot tussen de eilanden en Friesland op en neer. Meegevoerd door de stroming, afhankelijk van de getijden en gekluisterd aan vaargeulen was dit heel anders dan het wekelijkse Markermeer. En zeker kruisend in een smalle vaargeul met langs scheurende ferry's, vissersboten en tegemoetkomend vakantieverkeer sloeg de stress wel eens toe. Samen verantwoordelijk in plaats van Menno alleen, best wennen voor allebei. Achter ons zagen we een boot vastlopen op het wad. Gelukkig kwamen we, zonder kleerscheuren, in de veilige haven van Vlieland terecht.

Als je er eenmaal bent geweest wordt je vanzelf verliefd op dit eiland. De kleine gezellige haven, barbecuen op het verlaten strand, wandelen door de ruige duinen en surfen/kiten met de uitgestrekte zee voor je. En die zee bleef ons aantrekken.

Weinig verbetering in het weer maar met nog twee weken op de teller besloten we toch de gok te wagen. De zee op. Voor Menno bekend terrein en voor Marielle de eerste keer. Aan de wind vlogen we door de shipping lane en al snel was er niets meer dan water. Water en een opbouwende oostenwind, waardoor we steeds meer in de golven hakten. De wind werd meer oost dan voorspeld en onze koers minder noord dan gedacht, terwijl de wind rap toenam. De mast begon steeds meer te kraken en ook ontbijten met suikerbrood was iets minder geslaagd. We wisten dat dit drie dagen zou aanhouden, de wind alleen maar toe zou nemen en dan zou draaien in tegenovergestelde richting. Dan nog iets meer dan een week om weer op tijd terug te zijn voor werk. Hadden we verkeerd gegokt?

Die vraag bleef ons die nacht bezighouden met een stevig glas alcohol in de haven van Terschelling. Maar bij het horen van het harde gieren van de wind in de haven waren we blij met onze keuze. Voor deze zomer hielden we het bij onze waddenexpeditie. Deze zee hadden we samen ontdekt. Op naar de volgende!