Vliegende vissen en zeebenen?

Na een maand op zee staan we weer met beide voeten op vaste grond. Ik had verwacht dat we slingerend, als een stel dronken piraten, onze eerste stappen zouden zetten, maar de grond voelt vreemd vertrouwd aan. Alle geuren zijn echter als nieuw. We ruiken de aarde, planten en bloemen, zoals je normaal de zilte zeegeur op kan snuiven. Vanaf Panama ligt 3900 mijl oceaan (7200 km) achter ons. Een gedeelte van de wereldbol met bijna alleen maar blauw en een oversteek om te ontdekken of we nog steeds zo kunnen genieten van het op zee zijn.

Met zijn vieren, in wisselende wachten, weer en wind, zijn afgelopen weken werkelijk voorbij gevlogen. Dagen gevuld met series kijken, kaarten, vissen, lezen, koken, schrijven, muziek luisteren, maar ook met turen over de eindeloze oceaan. Nadenken over jezelf en de toekomst. Ik kan geen genoeg krijgen van de zonsondergangen, met prachtige wolkenpartijen die wisselen van kleur en de vliegende vissen, die ieder moment van de dag meters over het water scheren. 

Af en toe een squall zet iedereen weer even op scherp, maar is niet beangstigend. Het zorgt voor een zoutloze boot en een frisse douche. Afgelopen weken doen me realiseren dat we niet snel opnieuw in zulk plotseling heftig weer terecht zullen komen als op de Atlantic, dat we het nog steeds zo fijn vinden om op zee te zijn en dat er nu een prachtig gebied voor ons ligt waar we zo naar uitkeken. Op Fatu Hiva, het eerste (ei)land in zicht, droppen we ons anker in een prachtige baai, klaar om de Marquesas verder te ontdekken.

Menno heeft de tocht van Panama naar Marquesas vastgelegd in video:

Meer foto's kun je vinden op onze facebookpagina.

Blauwe vlag op de Pacific

Ook op de Tagwild blijven we schrijven over onze ervaringen met de Blauwe Vlag. Benieuwd of zo'n luxe catamaran ook duurzaam is? Of wil je iets weten over onze eerste ervaringen in de Pacific? Bekijk dan de nieuwe posts op de website:

Van rollercoaster naar onbewoond eiland

"Hoe laten we de boot hier netjes achter?"

Een vraag die ons afgelopen twee maanden niet heeft los gelaten. Het was pittig. Iedere dag een nieuwe uitdaging en geen oplossing. Een emotionele achtbaan waar geen einde aan leek te komen. Op het moment dat we de douane in Nederland uitlopen kunnen we het pas echt geloven: "We zijn weer thuis!"

Zonder boot. Zonder huis. Op een kwart van onze droomreis. Dat doet pijn. We hadden nog zo veel willen ontdekken met onze Windover! Het is een troost dat de boot nu voor iemand anders een droom is, die werkelijkheid wordt. Veel mensen hebben met ons meegeleefd tijdens en na het ongeluk. Bedankt voor alle steun, hulp, het meenemen van zoveel van onze spullen en de vele gezellige avonden! 

In Nederland vliegen de dagen voorbij. Bijpraten, herpakken en bellen met instanties. Binnen een ruime week verandert onze omgeving van droogte en harde wind in Kaapverdië, naar vrieskou en sneeuw in Nederland en vervolgens in de klamme hitte van de jungle in Panama. De Tagwild ligt popelend te wachten en neemt ons mee door de sluizen van het Panama kanaal. Niet veel later liggen we voor anker voor een onbewoond eiland in de Pacific. Palmen, jungle, wit zand en een vers gepelde kokosnoot. De denderende rollercoaster komt langzaam tot stilstand. 

Achter de sluizen ligt onze boot, een moeilijke tijd en mooie herinneringen. De nasleep van het ongeluk is er nog, in praktische regelzaken, maar ook in het verdriet wat nu pas komt. Het gaat hand in hand met deze fantastische kans om alsnog de Pacific te zien. Ons hoofd leeg maken van zorgen en weer ruimte hebben om te genieten. Vanuit hier kunnen we weer verder. Komende maanden zullen we als bemanning van de Tagwild onze reis vervolgen. 

Meer over de Tagwild en de crew in onze volgende post!


De tocht door het Panama kanaal kun je hieronder bekijken:

Terug en Vooruit Kijken

Vandaag kijken we terug op een prachtig jaar, waarin we besloten om onze droom te realiseren. We hebben maanden aan de boot geklust en afgelopen juni waren we klaar om aan ons avontuur te beginnen. Onze reis bracht ons door het kanaal, over Biskaye, langs de Spaanse en Portugese kust. We hebben genoten van het Portugese leven en hoefden daar nog geen afscheid van te nemen, omdat onze eerste oceaanetappe naar het Portugese Madeira leidde. Vanuit daar staken we over naar Tenerife op de Canarische eilanden om vanuit La Gomera "de grote oversteek" naar het Caribisch gebied te maken.

Bovenstaand filmpje laat de eerste week van deze oversteek zien, waar we erg van hebben genoten, maar ook het ongeluk en onze weg naar de Kaapverden. Zo eindigde 2014 heel anders dan wij hadden gehoopt, zonder mast in een moeilijk land om onze boot weer op te lappen. Dit filmpje is ook een eerbetoon aan onze prachtige WIndover II, die we hier helaas niet kunnen repareren. Onze reis en droom, Windoversea, zal echter niet stoppen. Komende tijd zijn we bezig om dit verhaal af te ronden, voordat we weer een nieuw verhaal kunnen beginnen. 

Vanuit Mindelo wensen we jullie een prachtig nieuw jaar toe waarin vele dromen mogen ontstaan en uitkomen!