Zeven jaar geleden...

Menno onderweg op catamaran de Maverick Dream
met Louis, Francis en Stan van Aruba naar Australië in 2008.

Zeven jaar geleden schreef Menno, bij thuiskomst, het volgende over zijn verblijf in Huahine:

De lagune ten Zuiden van Huahine is ondiep en bezaaid met koraal. We zigzaggen met onze geringe diepgang om en over koraalhoofden heen en lopen een aantal keer bijna vast maar het is het waard! De Motu (eiland) waar we ons anker uitgooien is onbewoond en een van de mooiste die ik me herinner. Wit zand, palmen, kristalhelder water zover het oog rijkt. Er is een pas waar we kunnen golfsurfen, wind om te kiten en ik knal er een aantal dagen keihard op mijn windsurfer. Paradijs!

Na 2 dagen komen Atea en zijn zonen kennismaken. We laten hen de boot zien, daarna nemen ze ons mee in de golven en tonen ons de goede spots. We worden uitgenodigd voor het avondeten. We eten vers gevangen tonijn in kokosmelk en andere heerlijke gerechten waar ik de naam niet meer van weet. Ze vangen alles zelf en zijn grotendeels zelfvoorzienend en delen hun weelde met ons. 

Atea heeft een bijzonder verhaal. Hij werkte vroeger op een kantoor in Papeete, meer als 60 uur per week. Hij was veel te gestrest en na 20 jaar besloot hij dat het genoeg was. Zijn familie was belangrijker. Zijn leven veranderde. Niet langer meer zit hij achter een computer in de grote stad.

Hij werkt nu als buschauffeur voor de locale school van Huahine. Hij bouwt samen met zijn zoon kleine bungalows in de tuin die ze in de toekomst willen verhuren aan toeristen. Als de golven goed zijn leggen ze het werk neer en gaan ze de zee in. Atea geeft, helpt en heeft lief.

Hij is trots, trots op zijn eiland, trots op zijn zonen op zijn dochter die zo goed gaat op school, op zijn vrouw op het kleine kindje van zijn nichtje. Atea is gelukkig en ik heb niet eerder iemand ontmoet die zo veel zorg had voor zijn omgeving en zijn naasten. Een innig goed mens.

Als afscheid geeft hij ons zijn eigen gemaakte lure. Een nepinktvisje om mee te vissen. In de kop van de lure heeft hij een stukje zeldzame schelp verwerkt dat hij kreeg van zijn vriend die op de Tuamotu's woonde. In dat stukje schelp zitten alle kleuren van alle vissen in de zee, zegt hij. Sommige vrienden vragen zich af waarom Atea altijd zoveel vis kan vangen en zo'n geluk heeft. Het geheim zit in die zeldzame schelp. Hij geeft er een aan ons voor onderweg, voor onze tocht over de Pacific...We hebben nooit zo'n goede lure gehad!

Op de een of andere manier is Atea bijzonder. Het is niet alleen zijn goedheid die me raakt, maar hij doet me realiseren dat je leven thuis is. Dat dat de plek is waar je hoort en waar je moet zijn. 

Nu 7 jaar later, wederom in Huahine, huren we een woning van dezelfde Atea. Zijn toewijding aan zijn familie is nog even bijzonder. “this morning, I drank a cup a coffee with my wife, I looked here in the eye and told her she is stil soo beautiful!”, “I’m 50 but feel I’m 21 and she is 18!..”

Hij drukt ons dagelijks op het hart dat je moet genieten, dat je niet moet wachten met genieten tot je oud bent en je leven voorbij is. Wij zeggen hem dan dat we daarom nu we nog jong zijn dit avontuur zijn aangegaan en om die reden nu hier zijn.. Atea lacht en knikt..

Vliegende vissen en zeebenen?

Na een maand op zee staan we weer met beide voeten op vaste grond. Ik had verwacht dat we slingerend, als een stel dronken piraten, onze eerste stappen zouden zetten, maar de grond voelt vreemd vertrouwd aan. Alle geuren zijn echter als nieuw. We ruiken de aarde, planten en bloemen, zoals je normaal de zilte zeegeur op kan snuiven. Vanaf Panama ligt 3900 mijl oceaan (7200 km) achter ons. Een gedeelte van de wereldbol met bijna alleen maar blauw en een oversteek om te ontdekken of we nog steeds zo kunnen genieten van het op zee zijn.

Met zijn vieren, in wisselende wachten, weer en wind, zijn afgelopen weken werkelijk voorbij gevlogen. Dagen gevuld met series kijken, kaarten, vissen, lezen, koken, schrijven, muziek luisteren, maar ook met turen over de eindeloze oceaan. Nadenken over jezelf en de toekomst. Ik kan geen genoeg krijgen van de zonsondergangen, met prachtige wolkenpartijen die wisselen van kleur en de vliegende vissen, die ieder moment van de dag meters over het water scheren. 

Af en toe een squall zet iedereen weer even op scherp, maar is niet beangstigend. Het zorgt voor een zoutloze boot en een frisse douche. Afgelopen weken doen me realiseren dat we niet snel opnieuw in zulk plotseling heftig weer terecht zullen komen als op de Atlantic, dat we het nog steeds zo fijn vinden om op zee te zijn en dat er nu een prachtig gebied voor ons ligt waar we zo naar uitkeken. Op Fatu Hiva, het eerste (ei)land in zicht, droppen we ons anker in een prachtige baai, klaar om de Marquesas verder te ontdekken.

Menno heeft de tocht van Panama naar Marquesas vastgelegd in video:

Meer foto's kun je vinden op onze facebookpagina.

Van rollercoaster naar onbewoond eiland

"Hoe laten we de boot hier netjes achter?"

Een vraag die ons afgelopen twee maanden niet heeft los gelaten. Het was pittig. Iedere dag een nieuwe uitdaging en geen oplossing. Een emotionele achtbaan waar geen einde aan leek te komen. Op het moment dat we de douane in Nederland uitlopen kunnen we het pas echt geloven: "We zijn weer thuis!"

Zonder boot. Zonder huis. Op een kwart van onze droomreis. Dat doet pijn. We hadden nog zo veel willen ontdekken met onze Windover! Het is een troost dat de boot nu voor iemand anders een droom is, die werkelijkheid wordt. Veel mensen hebben met ons meegeleefd tijdens en na het ongeluk. Bedankt voor alle steun, hulp, het meenemen van zoveel van onze spullen en de vele gezellige avonden! 

In Nederland vliegen de dagen voorbij. Bijpraten, herpakken en bellen met instanties. Binnen een ruime week verandert onze omgeving van droogte en harde wind in Kaapverdië, naar vrieskou en sneeuw in Nederland en vervolgens in de klamme hitte van de jungle in Panama. De Tagwild ligt popelend te wachten en neemt ons mee door de sluizen van het Panama kanaal. Niet veel later liggen we voor anker voor een onbewoond eiland in de Pacific. Palmen, jungle, wit zand en een vers gepelde kokosnoot. De denderende rollercoaster komt langzaam tot stilstand. 

Achter de sluizen ligt onze boot, een moeilijke tijd en mooie herinneringen. De nasleep van het ongeluk is er nog, in praktische regelzaken, maar ook in het verdriet wat nu pas komt. Het gaat hand in hand met deze fantastische kans om alsnog de Pacific te zien. Ons hoofd leeg maken van zorgen en weer ruimte hebben om te genieten. Vanuit hier kunnen we weer verder. Komende maanden zullen we als bemanning van de Tagwild onze reis vervolgen. 

Meer over de Tagwild en de crew in onze volgende post!


De tocht door het Panama kanaal kun je hieronder bekijken: