Familie-eilanden en Oversteek-kriebels

Onze familie zag flink wat zeemijlen aan zich voorbij gaan in het vliegtuig. Binnen een aantal uren waren zij op de bestemming, wat ons bijna een half jaar kostte. Ook voor ons vliegt de tijd. Met onze familie ervoeren we weer even een leven in luxe met een warme douche, een wasmachine, heerlijk eten en een echt bed om in te slapen. Maar het allerleukste was om weer samen te zijn, de eilanden te ondekken en ons leven op de boot te laten zien. Een blik zegt uiteindelijk meer dan woorden. Zo brachten de prachtige groene levada's van Madeira en de rode cactusbezaaide aarde van Tenerife ons op La Gomera. Waar de vraag rees: Hoe gaan we nu weer "back to basics"?

Ons inmiddels vertrouwde bootleven is echter zo weer gewend en voelt als thuis. Al is het een huis midden in een grote verbouwing. De kluslijst ligt weer op tafel, we houden grote schoonmaak en denken na over hoe we alles opnieuw in kunnen ruimen. Het lijkt wel alsof we opnieuw vertrekken. Met drie of vier weken oceaan voor ons is alles anders. Waar laten we al het extra water? Gaan we spekjes en mozarella wecken? Kunnen we nog een blik kwijt? Gaan we onze weerkaarten binnen halen met de satelliettelefoon of krijgen we onze speciale ontvanger nog aan de praat? Waarom schavielt die val nu steeds door? De vertrekvragen stapelen zich weer op. Maar dit keer in een andere omgeving. Een plons in het water bij het naastgelegen strandje, een mooie wandeling door het natuurpark of een rondje hardlopen langs de boulevard geeft ons weer verkoeling als de grond ons wat heet onder de voeten wordt. Het eiland is prachtig, de mensen hartelijk en in de haven ligt wederom een bonte verzameling boten, die zich ook voorbereiden op "de grote oversteek". Daarmee is opnieuw vertrekken niet alleen een veelvragende maar vooral ook een gezellige bezigheid!

Nu de kerstmutsen klaar liggen en onze lijst ver is afgestreept wordt het tijd om weer los te gooien. Alleen het 'winterse weer' houdt ons nu nog even tegen. De tropische dagen worden afgewisseld met harde wind, kou en regen. Jullie kunnen onze voortgang de komende weken volgen: check hier waar we zijn. Fijne Sinterkerst en tot aan de overkant!

Wil je meer lezen? Er staat een stukje over ons in Zilt Magazine!
Wil je meer foto's zien? Ga naar onze Facebook page!

Twenty Eight Feet: Life on a little wooden boat

Marielle's broertje stuurde deze gave film! # ter inspiratie!


Twenty Eight Feet: life on a little wooden boat from kevinAfraser on Vimeo.

Vergezichten en Vertrekkerseiland

Drie maanden geleden liepen we voor het laatst de ons zo vertrouwde steiger af in Naarden. Vandaag liggen we voor anker met 1000km oceaan tussen ons en de Portugese kust. De afgelopen dagen gleden we over het water en met onze ogen dicht hadden we zo op het IJmeer kunnen zijn voor een rondje Pampus. Maar het heldere donkerblauwe water en de diepte op de kaart (4000+ meter) verraadde dat we ergens anders waren. Met open ogen keken we naar de eindeloze vergezichten, prachtige wolkenpartijen en genoten we van de aanhoudende wind in de zeilen. Hiervoor zijn we op reis gegaan!

Net als in Coruña, na de oversteek van Biskaje, vieren hier boten uit allerlei landen hun tweede mijlpaal. We delen dezelfde euforie als toen, maar je kan zien dat iedereen iets langer onderweg is. In de haven worden handwasjes gedaan van de inmiddels wat vaal geworden kleren. En vele bruingebrande gezichten verruilen na een nachtje bijtanken de beschutte havenmuur voor een plek voor anker. Op die havenmuur ontdekken wij, tussen allerlei schilderingen van boten die ons voor zijn gegaan, bekende namen. Voor vertrek verslonden wij hun blogs en droomden over deze reis "die we ooit eens zouden gaan maken." En nu zijn we zelf onderweg. Het voelt net zo onwerkelijk als dat het realiteit is. We hebben nog vele mijlen voor ons liggen, maar laten hier tussen de rest ook ons eerste spoor achter!

Wil je meer weten over hoe het ons vergaan is op zee? Check dan dit filmpje:

En begeleidende foto's zijn te vinden op facebook.

Snippers

Verspreid over de boot liggen meerdere stukjes blog. Bulletpoints over ons leven aan boord, het feit dat we al enige tijd geen kakkerlak meer hebben gezien, anekdotes van verschillende momenten en de ongekende vriendelijkheid van de Portugezen.

(...) iets over de wind. Die komt uit de tegenovergestelde richting van wat "normaal" is in deze tijd van het jaar. Over 10 dagen voor anker hebben we nog iets staan, dat we elkaar dan nog steeds niet zat zijn! Of is dat te cheasy? Daarnaast is het leuk om, na onze vorige blog, nu de kant van het reizen te laten zien waar we zo van genieten. Anders beginnen jullie je nog zorgen te maken. 

(...) Obrigada, Obrigado! We zijn nog niet eerder in een land geweest, waar de mensen zo vriendelijk zijn, terwijl we slechts één woord van hun taal spreken. De onbekende "ois" en "shj" klanken toveren onze handen en voeten naar buiten. Zo zijn we toch in gesprek of we nu in de winkel, op straat of bij de bakker zijn. En het resulteert in een gratis film, veel kleine koffietjes en twee keer een onverwachte lift!

(...) Porto en Lissabon, 'weekendje weg' locaties bij uitstek voor veel Nederlanders, merken we als de gezinnen, jaarclubs en verliefde stelletjes elkaar op iedere straathoek passeren. Ook wij doen mee en hoppen over de bruggen en steile straten, waarbij we in aantrekkelijke barretjes belanden om tussen de locals "caffè" te drinken, we eten verse vis, gaan uitgebreid lunchen en drinken koude biertjes op het terras. Hmmm... hoe lekker kan het leven zijn? Het herinnert ons weer even aan ons "vorige" yuppenbestaan.

(...) gewapend met een foto van zijn beste coupe gaat Menno een Portugees kapperszaakje binnen. Twee kapsters zijn luid pratend twee klanten een 'coupje kleiner' aan het maken. Nog net voor sluitingstijd is Menno aan de beurt. Luid roddelend over 'ene Patricia' wordt Menno, onder veel handgebaren en af en toe de schaar wegsmijtend, geknipt. Een beetje beduusd stapt hij met een kapsel dat als twee druppels water op de foto lijkt het zaakje weer uit.

(...) nemen we plaats in de grote zaal. Voor ons een jury van Portugese bruin gebrande gezichten getooid met blonde lokken of grijzende slapen. We verstaan er niets van maar kunnen concluderen uit de begeleidende foto's dat ze iets vertellen over de surfgeschiedenis van Peniche. Ze praten zo geanimeerd dat we aan onze stoel gekluisterd blijven zitten. Ze geven elkaar al schouderkloppend wisselend het woord en maken voortdurend grappen waar het complete Portugese publiek om dubbel ligt. Zo natuurlijk presenteren? Nog niet vaak gezien!

(...) de beginselen van het 'dolce far niente', voor anker, niet weten welke dag het is, slenteren, surfen, sporten, WiFi bij de Mc Donald's, Zweedse balletjes bij de IKEA, lezen, film kijken, uitzoeken waar we heen gaan met tegenwind, boodschappen doen, koken, gastvrij ontvangen worden door de Volonté op hun boot, wassen bij een 24uur shopje, reizen met ons varende huis, vrij om te gaan en staan waar we willen, als het weer het toe laat, komen we samen op de mooiste plekjes... :)!

Meer foto's ter illustratie zijn te vinden op onze Windoversea facebookpage.