Zeven jaar geleden...

Menno onderweg op catamaran de Maverick Dream
met Louis, Francis en Stan van Aruba naar Australië in 2008.

Zeven jaar geleden schreef Menno, bij thuiskomst, het volgende over zijn verblijf in Huahine:

De lagune ten Zuiden van Huahine is ondiep en bezaaid met koraal. We zigzaggen met onze geringe diepgang om en over koraalhoofden heen en lopen een aantal keer bijna vast maar het is het waard! De Motu (eiland) waar we ons anker uitgooien is onbewoond en een van de mooiste die ik me herinner. Wit zand, palmen, kristalhelder water zover het oog rijkt. Er is een pas waar we kunnen golfsurfen, wind om te kiten en ik knal er een aantal dagen keihard op mijn windsurfer. Paradijs!

Na 2 dagen komen Atea en zijn zonen kennismaken. We laten hen de boot zien, daarna nemen ze ons mee in de golven en tonen ons de goede spots. We worden uitgenodigd voor het avondeten. We eten vers gevangen tonijn in kokosmelk en andere heerlijke gerechten waar ik de naam niet meer van weet. Ze vangen alles zelf en zijn grotendeels zelfvoorzienend en delen hun weelde met ons. 

Atea heeft een bijzonder verhaal. Hij werkte vroeger op een kantoor in Papeete, meer als 60 uur per week. Hij was veel te gestrest en na 20 jaar besloot hij dat het genoeg was. Zijn familie was belangrijker. Zijn leven veranderde. Niet langer meer zit hij achter een computer in de grote stad.

Hij werkt nu als buschauffeur voor de locale school van Huahine. Hij bouwt samen met zijn zoon kleine bungalows in de tuin die ze in de toekomst willen verhuren aan toeristen. Als de golven goed zijn leggen ze het werk neer en gaan ze de zee in. Atea geeft, helpt en heeft lief.

Hij is trots, trots op zijn eiland, trots op zijn zonen op zijn dochter die zo goed gaat op school, op zijn vrouw op het kleine kindje van zijn nichtje. Atea is gelukkig en ik heb niet eerder iemand ontmoet die zo veel zorg had voor zijn omgeving en zijn naasten. Een innig goed mens.

Als afscheid geeft hij ons zijn eigen gemaakte lure. Een nepinktvisje om mee te vissen. In de kop van de lure heeft hij een stukje zeldzame schelp verwerkt dat hij kreeg van zijn vriend die op de Tuamotu's woonde. In dat stukje schelp zitten alle kleuren van alle vissen in de zee, zegt hij. Sommige vrienden vragen zich af waarom Atea altijd zoveel vis kan vangen en zo'n geluk heeft. Het geheim zit in die zeldzame schelp. Hij geeft er een aan ons voor onderweg, voor onze tocht over de Pacific...We hebben nooit zo'n goede lure gehad!

Op de een of andere manier is Atea bijzonder. Het is niet alleen zijn goedheid die me raakt, maar hij doet me realiseren dat je leven thuis is. Dat dat de plek is waar je hoort en waar je moet zijn. 

Nu 7 jaar later, wederom in Huahine, huren we een woning van dezelfde Atea. Zijn toewijding aan zijn familie is nog even bijzonder. “this morning, I drank a cup a coffee with my wife, I looked here in the eye and told her she is stil soo beautiful!”, “I’m 50 but feel I’m 21 and she is 18!..”

Hij drukt ons dagelijks op het hart dat je moet genieten, dat je niet moet wachten met genieten tot je oud bent en je leven voorbij is. Wij zeggen hem dan dat we daarom nu we nog jong zijn dit avontuur zijn aangegaan en om die reden nu hier zijn.. Atea lacht en knikt..

Tepua en het afscheid van de Tagwild

In de ruime maand na ons vorige bericht is er een hoop veranderd. We zijn wederom zonder boot en verblijven op het vaste land.  Ditmaal is het echter geen pech, maar geluk die ons met beide benen aan wal zet. Maar voordat ik daar meer over vertel, zal ik verder gaan waar ik afgelopen keer gestopt was, onze aankomst in Frans Polynesië, in de Marquesas… 

We lopen over dezelfde weg waar Menno zeven jaar geleden al eens eerder over liep. Benieuwd of er iets veranderd is, op deze afgezonderde eilanden. Benieuwd naar die andere manier van leven, simpel en dicht bij de natuur. Zouden we er iets van mee krijgen? Want ookal komen we hier aan per boot, we blijven toch toerist. Een van de vele pick-up’s die naast ons stopt, om ons een lift te geven, laat ons kennis maken met de gastvrijheid, die hier in alle mensen verankert lijkt. 

Tepūa (Marquesiaans voor bloem) is één van die mensen. Ze laat ons trots haar land zien, waar ze met haar gezin leeft van de fruitbomen, zonder elektriciteit. Giegelend zegt ze dat op het moment bananen het menu van de dag zijn. Ook wij mogen niet vertrekken voordat we onze armen hebben volgeladen met fruit. Bijna bezwaard over zoveel gastvrijheid, proberen we iets terug te doen. Kapitein Louis heeft wat speelgoed voor de kleintjes, maar verder dan dat komen we niet. Ze heeft niets nodig en wil ons juist helpen. 

Bloemen komen terug op ieder eiland, in de natuur, bij de mensen in het haar en in de vrolijk wapperende gordijnen van de fel gekleurde huizen. Maar niet alles is zo rooskleurig als het lijkt. Het grootste verschil met zeven jaar geleden zijn de vervallen huisjes, bedelende mensen en verslagen gezichten, die we ook tegen komen, met name op Moorea en Tahiti. We horen dat vooral jongeren geen werk kunnen vinden en dat er gevochten moet worden om iedere baan. Ieder stuk land hoort van oudsher toe aan een bepaalde familie. Sommige families moeten hun grond verkopen, anderen proberen door middel van hun land zelf rond te komen van fruit en kokosnoten. Fruit en kopra (gedroogde kokosnoot) wordt verkocht en beland met de voorraadboot in Tahiti. 

Niet iedere jongere wil terug keren uit de stad en leven van het land. Steven wel. Hij is trots op zijn baai en de grond van zijn familie. Hij heeft het moderne leven achter zich gelaten. We plukken samen met hem limoenen die naar Tahiti gaan. In de baai wemelt het van de vissen en roggen, voor mij een prachtige eerste snorkelervaring. Zo waaien we van baai naar baai en van eiland naar eiland. Van Marquesas, naar de Tuomotus en van de Tuomotus naar Tahiti en Moorea. We genieten van het leven op het water en komen snorkelend, surfend en vissend de dag door. 

We zagen de hele reis al uit naar Frans-Polynesië en hebben nu moeite er afscheid van te moeten nemen. De tijd van de Tagwild begint echter te dringen. In plaats van November wordt Juli de maand van de oversteek naar de Filippijnen. We zouden afstappen in Vanuatu en vanuit daar doorreizen naar Nieuw-Zeeland. In het nieuwe tempo zijn we daar echter veel te vroeg. Waarom zouden we dan niet blijven op de plek waar we het liefste willen zijn? 

Een zoektocht naar een plek en manier om te blijven begint. Menno ontmoette zeven jaar geleden Atea op het eiland Huahine, die toen druk bezig was om met zijn familie bungalows te bouwen, die ze aan toeristen konden verhuren.  Deze man en zijn manier van leven maakte grote indruk op Menno en al die tijd waren we benieuwd of we hem nog eens zouden ontmoeten. Zou Atea er nog wonen? Zou het een plek voor ons kunnen zijn? 

Tijdens deze reis heb ik me vaak afgevraagd of iets toeval, pech of geluk is. Dat we dankzij de Tagwild onze reis hebben kunnen vervolgen (en hoe!?) en bij Atea een nieuw thuis hebben gevonden, kan echter niets anders dan geluk zijn! 

Meer foto’s van ons verblijf in Frans-Polynesië kan je vinden op onze Facebookpagina. 

Vliegende vissen en zeebenen?

Na een maand op zee staan we weer met beide voeten op vaste grond. Ik had verwacht dat we slingerend, als een stel dronken piraten, onze eerste stappen zouden zetten, maar de grond voelt vreemd vertrouwd aan. Alle geuren zijn echter als nieuw. We ruiken de aarde, planten en bloemen, zoals je normaal de zilte zeegeur op kan snuiven. Vanaf Panama ligt 3900 mijl oceaan (7200 km) achter ons. Een gedeelte van de wereldbol met bijna alleen maar blauw en een oversteek om te ontdekken of we nog steeds zo kunnen genieten van het op zee zijn.

Met zijn vieren, in wisselende wachten, weer en wind, zijn afgelopen weken werkelijk voorbij gevlogen. Dagen gevuld met series kijken, kaarten, vissen, lezen, koken, schrijven, muziek luisteren, maar ook met turen over de eindeloze oceaan. Nadenken over jezelf en de toekomst. Ik kan geen genoeg krijgen van de zonsondergangen, met prachtige wolkenpartijen die wisselen van kleur en de vliegende vissen, die ieder moment van de dag meters over het water scheren. 

Af en toe een squall zet iedereen weer even op scherp, maar is niet beangstigend. Het zorgt voor een zoutloze boot en een frisse douche. Afgelopen weken doen me realiseren dat we niet snel opnieuw in zulk plotseling heftig weer terecht zullen komen als op de Atlantic, dat we het nog steeds zo fijn vinden om op zee te zijn en dat er nu een prachtig gebied voor ons ligt waar we zo naar uitkeken. Op Fatu Hiva, het eerste (ei)land in zicht, droppen we ons anker in een prachtige baai, klaar om de Marquesas verder te ontdekken.

Menno heeft de tocht van Panama naar Marquesas vastgelegd in video:

Meer foto's kun je vinden op onze facebookpagina.

Blauwe vlag op de Pacific

Ook op de Tagwild blijven we schrijven over onze ervaringen met de Blauwe Vlag. Benieuwd of zo'n luxe catamaran ook duurzaam is? Of wil je iets weten over onze eerste ervaringen in de Pacific? Bekijk dan de nieuwe posts op de website: