"Red de banaan" en andere voorbereidingen

Het is bizar hoeveel we moeten weten voor onze grote reis. Dieselfilters, wecken van voedsel, routeplanning, visa en vergunningen, 30 jaar oud lummelbeslag voor de mast en gezondheid aan boord is een greep uit onderwerpen waar we op dit moment mee bezig zijn. Gezondheid aan boord, daar wilden we nog wel wat meer van weten. Want wat doe je midden op zee, met zijn tweeën, geen dokter in de buurt, bij een flinke snijwond in je arm?

Afgelopen zaterdag lagen drie bananen, met gapende wond in hun schil, op ons te wachten om ons antwoord te geven op deze vraag. Dr. Bart leerde ons de levensreddende handelingen op onze fruitige vrienden. "Normaal gesproken is de huid iets steviger en scheurt het bij 3mm bij de rand niet uit," gaf Dr. Bart aan, bij onze eerste dappere poging om de schil te dichten.

Bananen redden bleek geen onmogelijke bezigheid, maar op een rollende boot zal het nog lastig worden om netjes en schoon te werken. Onderweg zullen we nog vele bananen tegen komen, maar hopelijk geen gapende wonden. En mocht het gebeuren, zijn we in ieder geval voorbereid. Bedankt dr. Bart!

Geplande route

De route die we willen gaan volgen is de "coconut milk run". Met stroom en heersende winden mee naar het westen. Zoals je hierboven kunt zien volgen we de rode pijltjes (heersende stroming) en zeilen we net boven dan wel onder de evenaar. We mijden het orkaan seizoen in het Caribisch (juni-nov) en Pacifisch gebied (dec-april). De meeste oversteken zijn gepland wanneer de passaat wind (heersende wind) op haar sterkst/stabiel is. Statistisch gezien is onze route een zeer comfortabele.

Onze planning ziet er grofweg als volgt uit:

• Etappe 1: Nederland-Canarische Eilanden. 
• Via Engeland en Frankrijk naar Spanje en Portugal. Daarna oversteek naar de Canarische eilanden (wellicht via Madeira of Marokko). 
• Periode: juni-november 2014
• Etappe 2: Canarische eilanden-Panama.
• Atlantische oversteek van Canarische eilanden naar Grenada/Trinidad (wellicht via Kaapverdische eilanden). Daarna richting benedenwindse eilanden (Bonaire, Curacao, Aruba) naar Panama (via Colombia/San Blas eilanden). 
• Periode: december-maart.
• Etappe 3: Panama-Frans Polynesië.
• Via Panamakanaal naar Galapagos eilanden. Oversteek naar Marquesas, Tuamotus naar het hart van Frans Polynesië (Tahiti, Moorea, Bora-Bora).
• Periode: april-juli 2015.
• Etappe 4: Frans Polynesië-Nieuw Zeeland.
• Oversteek naar Tonga/Fiji (via Palmerston/Suwarrow). Daarna oversteek naar Nieuw Zeeland.
• Periode: augustus-november 2015

In theorie is bovenstaande onze route, maar de praktijk zal minder makkelijk te plannen zijn. Er zijn vele alternatieven denkbaar en we hebben er geen moeite mee onze plannen aan te moeten/mogen passen.

Concert at Sea Expeditie - Zomer 2013 -

Plannen makend voor onze zomervakantie kwamen we al snel op een Nederlandse bestemming. Doel dit jaar: over zee op en neer naar Zeeland, surfen en met vrienden naar het festival 'Concert at Sea'. Muziek, zee, vrienden, surfen en zeilen; kan het nog mooier?

Met een boot vol proviand vertrokken we vanaf onze thuishaven, Naarden, richting Amsterdam. Op het IJmeer stak een stevige wind op en zelfs met dubbel gereefde zeilen, was de boot nog net te houden. Verkleumd, natgeregend en uitgeput van relatief zo'n klein stuk zeilen kwamen we in de Sixhaven aan. Wat een leuke haven, zo midden in Amsterdam! De volgende ochtend vertrokken we door het Noordzee kanaal richting IJmuiden, wederom in de stromende regen... Na de sluis begonnen we aan de eerste "zee-etappe". Door de harde wind van de afgelopen dagen waren er behoorlijk hoge golven op zee, maar de zon brak door, het tij was mee en de vakantie kon echt beginnen! Bloemendaal, Zandvoort, Noordwijk en Katwijk vlogen voorbij. Die avond genoten we van verse vis, met Marc (Marielle's broer) die ons in zijn stad kwam verwelkomen.

Met een lichte wind in de rug en de motor bij vertrokken we de volgende ochtend richting het Zuiden. Bij de Maasvlakte van Rotterdam maakten we ons kenbaar met de marifoon: "Sector Maasmond (...) dit is zeiljacht Windover, we bevinden ons bij boei MN1 en willen graag oversteken van Noord naar Zuid (...) Over!" Onze ontvanger was echter bij de eerste "Wind(...)over" al afgehaakt en als "Zeiljacht Wind" werden we langs de Maasvlakte geloodst. Goed om te weten voor als we straks op reis zijn! Moeten wij nu onze naam veranderen?! ;-)

In Zeeland zeilden we een rondje. Betoverend als in ons kikkerlandje een groepje bruinvissen met jouw boot mee zwemt, we waanden ons in de Carieb. Net als tijdens het optreden van Splendid, waar we in de stromende regen dansten op hun Caribische vibe. En onze kleine Windover heeft als het moet ook aardig wat capaciteit, uiteindelijk lagen we met zes man, weliswaar als sardientjes in blik, droog onder haar dek! Ook herbergt onze Windover de ruimte voor etentjes, waar we met Marielle's ouders van genoten. Met onze vrienden Sander en Britt zagen we de zon in de zee zakken luisterend naar Blof's laatste klanken en keerde de rust weer terug bij de Brouwersdam, waar wij zeilend over de Grevelingen goed gebruik van maakte. Met een barbecue op het strand in IJmuiden, samen met de ouders van Menno, was deze expeditie al weer ten einde. Zouden we het jaar daarop buiten de Nederlandse grenzen gaan?

Expeditie op zee -zomer 2012-

Na een jaar lang bijna ieder weekend op het water, waren we klaar voor een groter gezamenlijk zeilavontuur. De expeditie: in drie weken vakantie op en neer naar Noorwegen. Een onbestendige noordoostenwind liet ons echter wachten op de wadden. Zou het ons nog lukken?

We laveerden de boot tussen de eilanden en Friesland op en neer. Meegevoerd door de stroming, afhankelijk van de getijden en gekluisterd aan vaargeulen was dit heel anders dan het wekelijkse Markermeer. En zeker kruisend in een smalle vaargeul met langs scheurende ferry's, vissersboten en tegemoetkomend vakantieverkeer sloeg de stress wel eens toe. Samen verantwoordelijk in plaats van Menno alleen, best wennen voor allebei. Achter ons zagen we een boot vastlopen op het wad. Gelukkig kwamen we, zonder kleerscheuren, in de veilige haven van Vlieland terecht.

Als je er eenmaal bent geweest wordt je vanzelf verliefd op dit eiland. De kleine gezellige haven, barbecuen op het verlaten strand, wandelen door de ruige duinen en surfen/kiten met de uitgestrekte zee voor je. En die zee bleef ons aantrekken.

Weinig verbetering in het weer maar met nog twee weken op de teller besloten we toch de gok te wagen. De zee op. Voor Menno bekend terrein en voor Marielle de eerste keer. Aan de wind vlogen we door de shipping lane en al snel was er niets meer dan water. Water en een opbouwende oostenwind, waardoor we steeds meer in de golven hakten. De wind werd meer oost dan voorspeld en onze koers minder noord dan gedacht, terwijl de wind rap toenam. De mast begon steeds meer te kraken en ook ontbijten met suikerbrood was iets minder geslaagd. We wisten dat dit drie dagen zou aanhouden, de wind alleen maar toe zou nemen en dan zou draaien in tegenovergestelde richting. Dan nog iets meer dan een week om weer op tijd terug te zijn voor werk. Hadden we verkeerd gegokt?

Die vraag bleef ons die nacht bezighouden met een stevig glas alcohol in de haven van Terschelling. Maar bij het horen van het harde gieren van de wind in de haven waren we blij met onze keuze. Voor deze zomer hielden we het bij onze waddenexpeditie. Deze zee hadden we samen ontdekt. Op naar de volgende!